بسم الله الرحمن الرحیم
فصل اول
تاریخچه زنبور عسل و وضع امروزی آن
تاریخ آشنایی و فعالیت های انسان برای بهره برداری از زنبور عسل
(آنچه تا کنون مسجل شده، این است که زنبور عسل خیلی پیش از انسان در روی زمین بوجود آمده و زنده گی میکرده است. اولین اثر وجودی انسان در روی زمین که در کاوش های زمین شناسی تا کنون بدست آمده، متعلق به 600000 ششصد هزار سال پیش است و حال آن که همین کاوش های علمی در اعماق زمین، نشان میدهند که زنبور عسل حدود 150 ملیون سال پیش وجود داشته و مشغول فعالیت و زادوولد بوده است. منتها با این تفاوت که در آن زمان فاقد یک زنده گی اجتماعی بوده و مثل خیلی از زنبور های غیر عسلی امروزی زنده گی انفرادی داشته و هر زنبور، لانه مخصوص به خود را ساخته و در آن زنده گی میکرده است.)
حدود 50 ملیون سال بعد که دوره رشد و تکثیر شدید گیاهان و گل دادن آن ها شروع شد، زنبور ها از حالت انفرادی خارج و زنده گی اجتماعی را ترجیح دادند و جمعیت ها را بوجود آوردند. نزدیک به 25 ملیون سال پیش یعنی زمانی که کوه های پیرنه، آلپ، کاپات، قفقاز، البرز و سر انجام همالیا تشکیل شدند، وقت ازدیاد شدید همه حشرات از جمله زنبور عسل فرا رسیده بود. از این زمان و حتی 45 ملیون سال پیش اثراتی از زنبور عسل به صورت سنگواره بدست آمده که اکنون در موزیم ها مختلف از جمله موزیم زنبور عسل شهر وایمار Weimar در آلمان نگهداری میشوند.
روی دیوار غار بیکوپ Bicorp در اسپانیا در یک اثر نقاشی شخصی دیده میشود که از یک جمعیت زنبور عسل که در داخل حفره سنگی زنده گی میکرده، مشغول برداشتن عسل است. این اثر متعلق به حدود 12000 سال پیش از میلاد مسیح است. اخیراً نیز نقاشی دیگری در یکی از غار های نزدیک شهر والانس (اسپانیا) کشف شده که به احتمال قوی باید مربوط به همان دوره باشد. این نقاشی جمعیت زنبور عسل را نشان میدهد که بالای آن پای حیوانی دیده میشود. تصور میرود که پای مزبور مربوط به یک خرس باشد. اثر نقاشی بدست آمده در هندوستان از زنبور عسل معرف اهمیتی است که هندی های قدیم از لحاظ عقاید دینی برای عسل و زنبور عسل قایل بودند.
شکل زنبور عسل و کندو های گلی روی سنگ نوشته زمان فراعنه مصر که متعلق به 4000 سال پیش از میلاد مسیح است، حکاکی شده است. مصری ها در آن زمان از این موضوع اطلاع داشتند که برای برداشتن عسل از کندو باید به زنبور ها دود داد تا کندو از زنبور خالی گردد. در مقبره یکی از فراعنه مصر، مقداری عسل پیدا شد که بعد از 4000 سال هنوز قابل خوردن بود.
بابلیها، سومریها و ایلامیها که همه همسایگان ایران زمان مادیها و قبل از آن میباشند، در نوشته های شان بار ها از زنبور عسل نام برده اند. آثار بدست آمده در سوئد، نشان میدهد که در کرانه های جنوبی و غربی این کشور حدود 2000 سال پیش از میلاد، زنبور عسل زنده گی میکرده و مردم نیز از عسل آن استفاده میکردند. این آثار در موزیم تاریخی طبیعی شهر استکهلم نگهداری میشوند.
حضرت موسی (ع) ، در سال 1440قبل از میلاد، اسرائیلها را به سر زمینی که در آن عسل و شیر جریان داشت، برد. در روی دسته یک کارد مفرغی که حدود 800 سال قبل از میلاد در لرستان ساخته شده بود، شکل برجسته زنبور عسل دیده میشود. این کارد در موزیم شهر بروکسل نگهداری میشود.
هومر Homer شاعر معروف یونانی که حدود 800 سال پیش از میلاد میزیست، در شعر هایش از زنبور عسل نام برده است.
سولونSolon در سال 620 پیش از میلاد قانونی در باره زنبورداران در یونان نوشت. حدود سال 350 قبل از میلاد مسیح ارسطو دانشمند معروف یونانی و معلم اسکندر کبیر، کتابی در باره زنبور و زنبورداری و همچنین از بیماری های زنبور نوشت که اولین کتابی بود که در سال های قبل از میلاد و حتی قرن ها بعد از میلاد به رشته تحریر درآمده است. وی میدانست که عسل را زنبور ها از شهد گل ها تهیه و جمع آوری میکنند.
قسمتی از کتاب وارو Varro دانشمند رومی که در سال های 116 تا 27 قبل از میلاد میزیست، راجع به زنبور عسل بود. هم وطن دیگر وی پلینیوس Polinius که از 23 تا 79 بعد از میلاد زنده گی میکرد، از طبیعی دانهای معروف روم است نیز کتابی در باره زنبور عسل نوشته و در آن عده از گیاهان عسلخیز را نام برده است.
قسمتی از سوره نحل در قرآن شریف در باره عسل است و میدانیم که جمع آوری آیات قرآن به وسیله عثمان (رض) حدود سال 650 میلادی صورت گرفته است.
شارلمانی Charlemagne امپراطور بزرگ اروپا، در سال 800 میلادی اولین زنبورستان با کندو های سبدی را در یکی از مزارع خودش ایجاد کرد. بر علاوه دستور داد که در تمام مزارع زنبورداری معمول شده و در هر مزرعه اجباراً چند کندو برای تولید عسل نگهدارند.
(قرون وسطی، سال های پر رونق زنبورداری و تولید عسل در تمام اروپا بود و بیشتر از همه، کشیشها به کار زنبورداری میپرداختند. ولی در سال های 1500 تا 1600 میلادی رونق خود را از دست داد. زیرا قیمت شکر به شدت پائین آمد و مردم برای تهیه شیرینی ها بیشتر رو به شکر آوردند.
اولاس ماگنوس Ollaus Magnus که در زمان گوستاووازا پادشاه قدرتمند و ایجاد کننده کشور سوئد میزیست، در سال 1555 میلادی کتابی در باره وضع زنبورداری در سوئد به رشته تحریر درآورد.)
در سال 1568 نیکل جاکوب Nikel Jakob اولین کتاب خود آموز پرورش زنبور عسل به زبان آلمانی را نوشته و منتشر کرد.
باتلر Butler محقق انگلیسی در سال 1609 نشان داد که در داخل کندو، حکومت ماده ها (ملکه) برقرار است. مالپیگی Malpighi ایتالیاوی که در سال های 1628 تا 1694 زنده گی میکرد، ساختمان داخلی بدن زنبور عسل را برای اولین بار تشریح نموده و کتابی هم در این باره از خود به یاد گار گذاشت.
سوامردام Swammerdam 1637 تا 1785 در هلمند وضع تولید مثل زنبور ها و ملکه را کشف نمود.
رنه آنت Rene Ant 1683 تا 1757 در فرانسه کندوی با جدار شیشه ایی درست نموده و به مطالعه زنده گی زنبور ها در داخل کندو پرداخت. وی کشف نمود که بر خلاف عقیده باتلر انگلیسی، ملکه حاکم بر زنبور ها نیست بلکه فقط مادر تمام زنبور های داخل کندو خودش است.
در سویس، فرانس هوبر Franz Huber 1750 تا 1821 که از دو چشم نا بینا بود، به کمک مستخدمش کندویی با قاب های متحرک ساخته بدین وسیله زنده گی داخلی زنبور ها را بهتر و دقیقتر تحت مطالعه قرار داد. این اولین کندوی با قاب های متحرک بود که در تاریخ ساخته شد ولی وی از آن فقط برای مطالعه استفاده کرد و حال آن که فقط 30 سال پس از مرگش بهره برداری از این کشف به منظور تجارب آغاز و اساس زنبورداری مدرن بر روی آن پایه گذاری شد. هم وطن دیگر وی کارل بونیت Karl Bonnet در 1762 وضع باکره زایی ملکه را کشف کرد.
پروکوپویچ Prokopowitsch 1775 تا 1850 اولین مدرسه زنبورداری در روسیه (اوکراین) را تأسیس و بعلاوه قاب های کوچک نیم کیلویی عسل را ساخته و به بازار عرضه کرد.
کشیش آلمانی داکتر جوهان دیزیرزون 1811 تا 1906 که بزرگترین شخصیت در تاریخ زنبورداری آلمان است، بعد از یک سلسله آزمایش، کشف نمود، تمام نر ها از تخم های بارور نشده تولید میگردند.
در سال 1851 لانگستروت Langstroth در امریکا پس از تکمیل کردن اختراع و کشف دیگران در ساخت کندو با قاب های متحرک، اولین زنبورستان با کندو های که همگی دارای قاب های متحرک بودند، ایجاد نموده و پس از انجام آزمایش لازم و مطمئن شدن از اقتصادیتر بودنش آن را به بازار عرضه و در سطح تجارتی عمومیت داد. بازمانده گان همین خانواده پس از گذشت چند نسل، هنوز هم در امریکا به کار زنبورداری و مخصوصاً پرورش زنبور عسل در سطح جهانی و بین المللی، ادامه میدهند. اختراع با کشف قاب های متحرک، بدون شک مهمترین کشف در تاریخ زنبورداری است به طوری که با ورودش به میدان، تمام اصول زنبورداری قدیم زیرو ور شده و جایش را به زنبورداری مدرن امروزی داد.
در 1857 یوهان مهرینگ Johan Mehring 1816- 1876 در آلمان دیواره مومی را اختراع کرده و به کمک وسایل مصنوعی آن را ساخت.
بارون فرانس فن هروشکا Franz Von Hrurschka اهل مجارستان در سال 1865 اکتسرکتور را برای جدا کردن عسل از موم با استفاده از قوه گریز از مرکز ساخت.
در 1882 یک ساعت ساز آلمانی به نام وانکلر Wankler دستگاه تولید ملکه به طور مصنوعی را درست کرد که امروز هم اساس تولید ملکه به طور مصنوعی بر روی همان اصول قرار داشته و برای این کار از همان دستگاه ها با کمی تفاوت و تکمیل شدنش استفاده میکنند.
در 1993 پروفسور کارل فون فریش Karl Von Frisch اهل اطریش مؤفق به کشف طرز حرف زدن زنبور عسل گشته و به همین دلیل هم در سال 1973 برنده ای جایزه نوبل شد.
(در سال 1956 دانشمند روسی تریاسکو Tryasko ثابت کرد که ملکه در پرواز، جفتگیری همیشه با چندین نر جفتگیری میکند و بدین طریق بر عقاید قبلی مبنی بر این که ملکه در زنده گی فقط با یک نر جفتگیری میکند خط بطلان کشید.)
قاره های جدید و زنبور عسل:
زنبور عسل بطور کلی متعلق به قاره های قدیم (آسیا، اروپا و افریقا) بوده مثل سگ همراه انسان به قاره های جدید (امریکا و استرالیا) رفته است.
در زمان کشف امریکا یعنی در سال 1492 نژاد های مختلف زنبور عسل فعلی ما در آن جا زنده گی نمیکردند. زنبور های ریز و بدون نیش از نژاد های متفاوت که نظیر شان هم اکنون در افریقا وجود دارند، در آن جا فعالیت کرده سالانه مقدار عسل ناچیزی جمع میکردند. سرخ پوستان امریکا از زنبور ها و عسل آن ها را میشناختند و از آن ها بهره برداری نیز میکردند.
فقط 38 سال پس از پیاده شدن کریستف کلمب در این قاره یعنی در سال 1530 پرتقالیها اولین جمعیت زنبور عسل را به برزیل (امریکای جنوبی) آوردند. یک قرن بعد از آن یعنی در سال 1621 اولین جمعیت زنبور عسل به وسیله ویرجینیا کمپنی Virginia Company به امریکای شمالی حمل شد. در قرن پس از آن در سال 1848 اولین زنبور ها به کشور شیلی (چیلی) و دو سال پس از آن در 1850 به کرانه های غربی امریکا شمالی یعنی کالفورنیا وارد شد.
در استرالیا هم مثل امریکا هنگام کشف آن قاره زنبور عسل وجود نداشت. اولین جمعیت در سال 1822 در نزدیکی سیدنی پیاده شد. در سال 1842 چند جمعیت زنبور عسل از انگلستان به نیوزلاند حمل گردید.
وضع امروزی زنبورداری در جهان:
امروزه زنبورداری به عنوان یکی از رشته های زراعتی در تمام کشور های جهان به رسمیت شناخته شده است. رشته ای که بدون وجود آن مؤفقیت در یک عده از رشته ها زراعت غیر ممکن میباشد. تقریباً در تولید بیشتر میوه ها و بذر ها وجود زنبور عسل برای گرده افشانی از واجبات کار است. باغ سیبی که زنبور عسل بدان دسترسی نداشته باشد، 5 تن محصول در هکتار میدهد و اگر در فصل شگوفه چند کندو در داخل آن قرار داده شود، محصولش از 50 تن در هکتار تجاوز میکند. هر هکتار باغ گلابی بدون زنبور عسل 6 تن محصول میدهد ولی با گذاشتن 5 کندو با جمعیت های قوی در داخل آن مقدار محصول میتواند به 80 تن در هکتار برسد. سایر میوه ها نیز چنین تناسبی از خود نشان میدهند.
آزمایش های انجام شده وسیله نویسنده در سال 1350 خورشیدی در دشت گرگان نشان داده که بذر گل آفتاب گردان (آفتاب پرست) بدون وجود زنبور عسل %70 بی مغز و پوک ولی با گذاشتن سه کندو پر جمعیت در هکتار مقدار پوکی آن تا %3 تقلیل یافته و %97 دانه ها آفتاب گردان مغز دار بوده اند. این است شاهکار زنبور عسل در کمک به ازدیاد محصول های زراعتی به همین دلیل هم در تمام کشور های جهان همه فعالیت میکنند تا بر تعداد جمعیت ها و مخصوصاً جمعیت های قوی و فعال خود بیفزایند.
فعلاً 50 ملیون جمعیت زنبور عسل در جهان وجود دارد که به وسیله 5/6 ملیون فرد زنبوردار نگهداری شده و سالانه 000/600 تن عسل میدهند. هرگاه تعداد متوسط زنبور های هر جمعیت را 35000 عدد فرض کنیم. تعداد تک، تک زنبور های عسل جهان 500 برابر تعداد انسان های میشوند.
مقدار متوسط محصول هر جمعیت در کشور های مختلف متفاوت بوده و همیشه با سه عامل زیر بستگی دارد:
1- آب و هوا: که خوبی و بدی آن روی وجود یا از بین رفتن گلها و شهد موجود در آن ها اثر میگذارد. نقاط خوش آب و هوا میتوانند انواع گل ها را پرورش دهند و در نتیجه برای زنبورداری مساعد باشند ولی نقاط بد آب و هوا مثل اغلب بیابان ها فاقد گل و گیاه بوده و زنبورداری در آن جا غیر ممکن است.
2- نژاد زنبور ها: انتخاب نژاد خوب و پر محصول مقدار در آمد زنبوردار را بالا میبرد و نژاد های بد میتوانند در پر گل ترین منطقه قرار داشته باشند و با وجود این دلیل تنبلی و کار نکردن باعث ورشکستگی زنبوردار گردند.
3- آشنایی با فن: اساس و پایه کار است و برای یاد گرفتن آن باید هم به کتاب ها و نوشته ها مراجعه نمود و هم مدتی پیش متخصصین فن کار آموزی کرد.
در کشور های اروپایی هر کندو بطور متوسط (متوسط کشور) 10 کیلو گرام عسل میدهد و این مقدار در کشور های که در دو قاره جدید یعنی امریکا و استرالیا قرار دارند بین 20 تا 40 کیلو گرام و در نقاط پر گل تا 90 و 140 کیلو گرام و حتی 180 کیلو گرام بالا میرود. در کشور های سوسیالیستی وضع طوری ترتیب داده شده که هر گارکر میتواند 100 کندو را نگهداری نماید. در انگلستان و آلمان یک کارگر 200 و در استرالیا 300 و در کشور های متحده امریکا 1000 کندو زنبور عسل را سر پرستی میکند. در امریکا به علت گران بودن مزد کارگر تمام کار ها میخانیکی انجام میشوند.
همان طوری که در بالا نیز ذکر شد، در قاره های جدید مقدار محصول هر جمعیت خیلی بیشتر از قاره های قدیمی است در عوض تعداد جمعیت ها به نسبت هر کیلو گرام متر مربع خاک در قاره های قدیمی زیادتر میباشد.
فصل دوم
کندو چیست
کندو محلی است که زنبور ها در آن تولد یافته، کار کرده، خواهران و برادران خود را پرورش داده و مواد غذایی لازمه را در آن انبار و ذخیره میکنند. خلاصه آن که کندو خانه زنبور عسل است. دو نوع کندو وجود دارد:
1- کندو ها با قاب های ثابت یا کندوی محلی:
انواع و اقسام آن در شهرستان ها و دهات ایران دیده میشوند. شان ایشان به بدنه کندو چسپیده و در نتیجه غیر قابل باز کردن و کنترول میباشند. این نوع از کندو ها از هزاران سال پیش در کشور ما وجود داشته و هنوز هم با همان وضع و ساختمان ابتدایی در بیشتر دهات ایران به تعداد فراوان دیده میشوند. در کندوی با قاب های ثابت، هرگاه بیماری کوچک و بی اهمیتی بروز نموده و حتی اگر فقط غذای کافی نداشته باشند، به علت ثابت بودن شان ا و در غیر قابل کنترول بودن وضع داخلی آن ها، جمعیت مزبور محکوم به مرگ و نابودی است. به همین دلیل هم در زنبورداری اقتصادی امروزه جایی برای این نوع از کندو ها وجود نداشته و فعلاً در حال از بین رفتن هستند. انواع کندو های این دسته قرار ذیل است:
الف: کندو های تنه درختی:
عبارت از قسمتی از تنه درخت بطول تقریبی یک متر است که داخلش را خالی و دو طرفش را با تخته و گل مسدود نموده اند. در وسط کندو های تنه درختی نقطه ای را برای ورود و خروج زنبور ها سوراخ میکنند. از این نوع از کندو ها در مناطق جنگلی شمال ایران مثل گیلان و مازندران و گرگان زیاد دیده میشود. شکل (1)
شکل (1) کندوی تنه درختی
ب: کندو های گلی:
به شکل استوانه ایی و مانند کندو تنه درختی بوده ولی از گل رس خام یا پخته درست شده اند. قطر این استوانه ها حد اقل 30 سانتی متر و طول شان حدود یک متر است. از این کندو ها امروز در دهات اطراف اصفهان و همچنین نواحی بختیاری دیده میشوند. شکل (3)
شکل (3)
ج: کندو های سبدی:
مانند شبکه ای از تخته های کم عرض ولی طویل به طول و قطر کندو های گلی درست شده اند. در حوالی خوانسار از این نوع کندو ها نسبتاً زیاد دیده میشوند که فعلاً بسرعت در حال از بین رفتن بوده و بتدریج وسیله کندو های جعبه ای (باقابهای متحرک) جانشین میگردند. شکل (2)
شکل (2) کندوی سبدی
د: کندو های کوزه ای:
این نوع از کندو ها از دو کوزه ای تو در تو (به داخل یک دیگر) درست میشوند. کوزه جلوی معمولاً محل تخم گذاری ملکه بوده و کوزه عقبی جای جمع آوری عسل است. کندو های کوزه ای بیشتر در شهر های کردستان و کرمانشاهان وجود داشته و هنوز هم مورد استفاده میباشند. محصول عسل در این کندو ها بسیار محدود است و هرگز از 8- 6 کیلو گرام در سال تجاوز نمیکند. کندو های کوزه ای همانطوری که در شکل سوم هم دیده میشوند معمولاً در دیوار اطاق و خانه یا حتی دیوار جداگانه کنار یک باغ محبوس هستند.
هـ: کندو های کدویی:
از این کندو ها در خراسان یعنی اطراف اسفراین وجود دارند. هر کندو عبارت کدویی است که داخلش را خالی کرده اند. کندو کدویی هم مثل کندوی کوزه ای در دیوار جایگذاری میشود. شکل (4)
شکل (4) کندوی کدویی
2- کندو های با قاب های متحرک:
در ایران آن را کندو های جعبه ای یا کندو های فرنگی مینامند. جنس آن ها از تخته است. ولی به تازه گی نوع پلاستیکی آن نیز به بازار های جهانی از جمله به ایران وارد شده است. کندو جعبه ای قابل باز کردن بوده بنابر این به هنگام لزوم میتوان قاب هایش را بیرون آورده کنترول و در صورت لزوم به جمعیت کمک کرد. این نوع کندو ها تشکیل میشوند از یک جدار که مثل جعبه از چهار تخته یا دیوار درست شده، یک کف و یک سقف. در جلو آن سوراخی به ارتفاع 7 ملی متر و طول 10 سانتی متر به نام سوراخ پرواز وجود دارد که زنبور ها از آن جا به خارج و داخل رفت و آمد میکنند. شکل (5).
4- قسمت های مختلف یک کندوی جعبه ای 1- سقف 2- سر پوش 3- طبقه دوم یا اطاق عسل 4- قاب ها 5- طبقه پائین 6- سوراخ پرواز 7- تخته پرواز.
سوراخ پرواز برش شان ها برش جدار تخته ای کندو
برش جلو عقبی یک کندوی جعبه ای با زنبور ها و شان های زیر وصل به سوراخ پرواز تحتانی به عرض 8 سانتی متر به جدار کندو میخ شده که زنبور ها هنگام باز گشت رویش فرود آمده و از آن جا از راه سوراخ پرواز به داخل کندو میروند. این فرود گاه زنبور ها، تخته پرواز نامیده میشود. در داخل هر کندو 10 عدد قاب چوبی با شان بافته شده از موم آویزان است که نه تنها از کف کندو فقط 2 سانتی متر فاصله دارد. خوبی بزرگ کندو های پلاستیکی در کمی وزن آن ها است. وزن یک کندوی سه طبقه چوبی خالی 18 کیلو گرام و از کندوی پلاستیکی 2.5 کیلو گرام است. شکل (7)
شکل (7) نمای از یک کندوی خارجی با قاب های متحرک
برای بدست آوردن شان ها باید دیواره ای را داخل کندو آویزان نمود. زنبور ها دیواره را بافته و تبدیل به شان یا قاب بافته شده میکنند. به منظور نشان دادن فرق بین قاب، دیواره و شان آن ها را به طریق زیر تعریف میکنیم:
قاب: قاب عبارت از چهار چوبی است مثل قاب عکس، که از 4 تخته باریک میخ شده به هم درست شده و بزرگی آن ها در انواع مختلف کندو ها با هم فرق دارند.
دیواره: دیواره عبارت از یک قاب درست شده است که داخلش سیم دوزی گشته و یک صفحه مومی قالب زده (شکل 8) به آن چسپانیده اند. برای درست کردن دیواره صفحه مومی را روی تخته موم دوز (شکل 10، 11 و 12) گذاشته و قاب سیم دوزی شده را روی همه آن ها قرار میدهیم. آن گاه سیم را به وسیله چرخی به نام چرخ موم دوز به داخل صفحه مومی باید فشار داد تا سیم به داخل موم فرو رفته آن ها را به یکدیگر خوب بدوزد. شکل (8).
شکل (8) ورقه مومی قاب زده یا موم پرچ شده
برای این که هنگام کار موم به موم دوز نچسپد، باید موم دوز را در داخل آب جوش گذاشت.
شان: یا قاب بافته شده عبارت از دیواره است که زنبور ها رویشان کار کرده و حفره ها یا سلول 6 ضلعی به تعداد زیاد و به عمق حدود 18- 12 ملی متر برای ذخیره کردن عسل و گرده گل یا برای تخمگذاری ملکه در داخلشان درست کرده اند. شکل (9).
شکل (9) نمای از
شان و نمای داخلی
کندو (ایجاد حفره
بوسیله زنبور ها)
قسمت بالای این صفحه مومی را به وسیله کمی موم ذوب شده که آن را با یک قاشق فلزی در محل تماسش با چوب میریزیم به همدیگر متصل میکنیم. عین همین کار را با قسمت های چپ و راست ورقه انجام داده و آن ها را نیز به چوب قاب میچسپانیم. چسپانیدن قسمت پائین صفحه مومی به قاب لزومی ندارد. معمولاً زنبور ها خود شان این کار را به عهده میگیرند.
همانطوریکه که پیش از این هم گفته شد، بافتن دیواره و تبدیلش به شان بافته شده کاری است که به عهده ای زنبور ها میباشد و آن هم تنها گاهی برای شان امکان پذیر است که در طبیعت گل و شهد و گرده به حد و فور وجود داشته باشد (بهار). شان بافته شده انبار ذخیره عسل و گرده گل زنبور ها است که از این ها هم گذشته سلول های آن محل تخمگذاری ملکه و رشد و نموی لارو ها میباشد.
مته یا سوزن سیم دوز
دیواره (قاب موم کشی شده)
در اوسط بهار که از طرفی تعداد زنبور های کندو خیلی زیاد شده و احتیاج به جای بیشتر در کندو دارند و از طرف دیگر ملکه قسمت اعظم سلول های موجود در شان ها را با تخم هایش پر کرده و فقط جای کمی برای ذخیره کردن عسل باقی میگذارد. به منظور این که به جمعیت مکان و جای بیشتری در داخل کندو برای ذخیره کردن عسل بدهیم، روی کندو خود یک و نیم طبقه یا یک طبقه کامل به نام اطاق عسل یا طبقه دوم میگذاریم (شکل 4 و 6). زنبور ها در گرمای مناسب هوا و فصل و محیط پر گل به سرعت این طبقه را با عسل پر میکنند ساختمان طبقه بالای کندو اگر یک طبقه کامل باشد، درست مثل طبقه پائین است با این تفاوت که دیگر کف و سقفی نداشته و تنها از یک جعبه 4 جداری و 10 قاب تشکیل میگردد، ولی اگر نیم طبقه باشد، چنانکه از اسمش نیز پیداست، ارتفاع جدار یا چهار دیواره هایش معادل نصف ارتفاع جدار طبقه پائین بوده و در نتیجه بلندی قاب هایش نیز برابر نصف قاب های طبقه پائین میباشد. ولی باز هم تعداد قاب های آن 10 عدد است.
فاصله قاب ها با جدار کندو از هر طرف نیم سانتی متر باید حساب شود. انواع کندو های بین المللی با قاب های متحرک که در ایران نیز رایج اند، قرار ذیل میباشند:
- کندوی دادانت که قاب های آن به طول 435 و عرض 300 ملی متر است.
- کندوی لانگستروت با قاب های به طول 441 و عرض 233 ملی متر.
- کندوی نورمال که طول قاب هایش 370 و عرض آن 223 ملی متر است.
کندوی نورمال برای اولین بار به وسیله نویسنده در سال 1345 از آلمان به ایران آورده شد و دارای مزایای است که دو نوع دادانت و لانگستروت فاقد آن اند. نوع دیگری از کندو های جعبه ای در اردبیل و اطرافش رواج دارد که در سال 1304 به وسیله یک مهاجر ایرانی از کشور اتحاد جماهیر شوروی به اردبیل آورده و مورد استفاده قرار گرفت. کندو های مزبور گو این که هم اکنون نیز در اردبیل و اطرافش مورد استفاده اند ولی فاقد هر نوع ارزش بین المللی میباشند. ارجحیت کندو های جعبه ای بر کندو های محلی در این است که در صورت کمی جا به راحتی میتوانید یک یا دو طبقه و حتی بیشتر روی آن ها اضافه نموده و به راحتی مسئله کمبود جا را حل کنید. در صورت که این موضوع در کندو های محلی عملاً غیر قابل حل کردن است. از این ها گذشته همان طوریکه پیش از این هم گفته شد، هر وقت اراده کنید، میتوانید در کندوی جعبه ای را باز کرده و شان هایش را با دست از داخل آن بیرون آورده و کنترول نمایید و اگر لازم شد به جمعیت آن کمک کنید بدون این که به زنبور ها و شان هایشان و کوچکترین آسیبی برسد. ولی در کندو های محلی مرگ و میر جمعیت ها و کم و زیادی محصول مطلقاً به طبیعت واگذار شده و اراده ای انسان در ازدیاد محصول با نجات زنبور ها اصلاً مؤثر نبوده و نمیتواند هم باشد چون کنترول از قسمت داخلی کندو های محلی نمیتواند داشت.
فصل سوم
وسایل کار
در زنبورداری هم مثل اغلب فنون، برای آسانتر نمودن کار و بهتر کردن نتیجه و بالا بردن مقدار محصول و به خصوص بی خطر کردن تماسی را که ما اجباراً با زنبور ها باید داشته باشیم، یعنی محافظت در مقابل نیش زنبور عسل، به وسایل محافظوی احتیاج داریم که ما در این جا به شرح لازمیترین آن ها میپردازیم:
1- کلاه و توری:
برای جلو گیری از نیش زدن زنبور ها، باید همیشه قبل از شروع کار با گذاشتن آن به سر، مانع دسترسی و نیش زدن زنبور ها به سر و صورت شد. شکل (16)
شکل (16) نمای از کلاه زنبورداری هنگام کار کردن با زنبور ها
2- دستکش:
در اویل کار استفاده از آن لازم میباشد. ولی بهتر است آن را کم کم و به تدریج کنار گذاشت تا دستها با نیش خوردن دائم مصؤنیت پیدا کنند زیرا همیشه کار کردن با دست خیلی بهتر و آسانتر است تا با دستکش. در ایران از دستکش های لاستیکی استفاده میشود که اصلاً کار صحیحی نیست. باید از دستکش های چرمی ارزان قیمت با آستین پارچه ای کش دار استفاده کرد. شکل (17)
شکل (17) نمای از یک دستکش چرمی زنبورداری
3- دودی:
که وسیله ای است برای دود دادن به کندو و آرام کردن زنبور ها، همیشه به محض باز کردن کندو کمی دود به داخل آن بدمید ولی هرگز در این کار زیاده روی نکنید که باعث عصبانیت زنبور ها میگردید. انواع دودی ها عبارتند از: دستی، دهنی، فنری و بعلاوه دودی بطری دار که اخیراً به بازار آمده است. شکل (18،19)
شکل (18و 19) ماشین های برقی و ماشین های دستی دودی.
4- اهرم:
وجودش در همه زنبورداری ها بسیار لازم است. با اهرم سر کندو ها را باز میکنند و قاب های داخل کندو را برای بیرون آوردن از کندو از یکدیگر جدا نموده و سر انجام با اهرم کندو را پاک و تمیز میکنند.
5- کاردک:
برای تمیز کردن کف و جدار کندو از موم ها و بره موم های اضافی لازم است.
6- سیم گالوانیزه:
برای سیم کشی کردن قاب ها بکار میرود.
7- تخته موم دوز:
برای این که موم قالب زده و قاب سیم کشی کرده را به منظور دوختن روی آن قرار دهند.
8- موم دوز:
که از یک چرخ دندانه دار درست شده و با فشار دادن آن بروی سیم قاب، سیم به موم دوخته شده و دیواره درست میشود. باید همیشه روی تخته موم دوز یک پارچه تر شده گذاشت و بدو رویش ورقه موم قالب زده و قاب سیم کشی شده را قرار داد تا هنگام فشار دادن سیم روی موم مانع چسپندگی موم به تخته موم دوز گردد. این پارچه را هر دفعه پس از دوختن یک قاب با موم باید دوباره تر کرده و باز روی تخته موم دوز پهن کرد.
9- ظرف غذا خوری:
از یک قاب کامل درست شده که نصف ارتفاع دو طرف آن را با فایبر غیر قابل نفوذ آب محدود کرده اند داخلش هم باید کمی سریشم ریخته چند روزی گذاشت تا خوب خشک شود و آب و شربت نتواند از منافذ عبور کند (شکل 25) ظرف غذا خوری بکار تغذیه ای بهاره و پائیزه زنبور ها میخورد.
شکل (25) ظرف غذا خوری
10- برس نرم:
برای ریختن زنبور ها از روی قاب به داخل کندو استفاده میشود.
11- یک جعبه بزرگ:
که در داخلش حد اقل پنج عدد قاب جا بگیرد. جعبه مزبور باید طوری درست شده باشد که زنبور ها به هیچ وجه نتوانند به داخلش نفوذ کنند. از این جعبه ها برای عسلگیری و برداشت محصول استفاده میشود. بدین طریق که قاب های پر از عسل را پس از برداشتن از کندو، بلافاصله به داخل همین جعبه ها انتقال داده و درش را بسرعت میبندند تا مورد حمله زنبور ها قرار نگرفته و آن ها تحریک به غارت نشوند چون شروع غارت در هر زنبورستان بسیار خطرناک است.
12- قفسه ای بزرگ ملکه:
به طول 12 و عرض 8 سانتی متر بشکل قاب کوچکی که یک طرفش با تور سیمی گرفته شده و سمت دیگرش باز است. در هر گوشه اش یک میخ سر بریده کوبیده شده (شکل 26). این قفسه بکار تعویض ملکه در پائیز میخورد.
شکل (26) قفسه بزرگ ملکه شکل (27) طرز استفاده از پر غاز
13- چنگال مخصوص عسل:
برای کندن موم سر شان های پر از عسل هنگام برداشت محصول، ( ) وقتی که زنبور ها سر سلول های پر از عسل در شان ها را با موم بسته باشند.
14- اکستراکتور:
برای بیرون آوردن عسل از داخل شان ها با استفاده از قوه گریز از مرکز است. اکستراکتور ها دو نوع اند: دستی و الکتریکی (برقی). ظرفیت آن ها نیز متفاوت بوده و همیشه اکستراکتور های الکتریکی ظرفیت بیشتری دارند. اکستراکتور های دستی معمولاً 4 یا 6 حد اکثر 8 عدد قاب میگیرند در صورتی که ظرفیت اکستراکتور های الکتریکی میتواند از 16 تا 24 قاب نیز تجاوز کند. خوبی اکستراکتور های دستی در قابل استفاده بودنش در هر یک از دهات بدون برق و حتی صحرا ها و مزارع و جنگل ها میباشد و حال آن که اکستراکتور برقی تنها در نقاطی که برق دارد قابل استفاده است. ( ).
15- موم بُر:
که از یک فلز دایره وی شکل و لبه تیز درست شده، دارای دسته چوبی است که میتواند در داخل دسته به دور مرکزش بگردد. با فشار دادنش روی صفحه موم قالب زده و چرخاندنش روی آن، صفحه مومی را به اندازه های دلخواه میبرد. برای مستقیم بریدن موم ها میتوان از خط کش استفاده کرد. (شکل 30).
فصل چهارم
نژاد های زنبور عسل
مطالعه قشر های مختلف زمین و سنگواره های پیدا شده، نشان میدهند که زنبور عسل خیلی زودتر از انسان روی زمین زنده گی میکرده و موطن اصلیش هم حدود اروپای مرکزی و جنوبی بوده است.
پس از پیدایش انسان از آن جا به نقاط مختلف رفته و انتشار یافته. به قاره امریکا بوسیله مهاجرینی که به آن جا سفر میکردند، حمل و سپس ازدیاد یافت. به طور کلی زنبور ها به چهار نوع و هر نوع به چندین نژاد تقسیم میگردند:
1- زنبور هندی Apis Indica A. Cerana
2- زنبور درشت Apis Dorsata
3- زنبور ریز Apis Florea
4- زنبور عسل (معمولی) Apis Mellifca
1- زنبور هندی Apis Cerana – Apis Indica:
کمی کوچکتر از زنبور عسل معمولی بوده و از زنبور ریز درشت تر است. قد کارگر 13 ملی متر میباشد. در هندوستان، چین و جاپان وجود داشته کندویش را با چند شان مومی موازی با هم درست میکند و از این لحاظ به زنبور عسل معمولی شباهت دارد. سلول های را که با موم در روی شان ها درست مینمایند، از سلول های زنبور عسل کوچکتر اند.
2- زنبور درشت Apis Dorsata:
در هندوستان، چین زنده گی نموده بزرگترین نوع زنبور عسلی میباشد که تا کنون شناخته شده است. قد کارگر هایشان حدود 19، ملکه 23 و نر فقط 17 ملی متر است. به حالت وحشی زنده گی کرده در زیر شاخه های درخت شانش را میچسپانند. این زنبور ها فقط یک شان درست میکنند که طول آن تا 170 و عرضش تا 120 سانتی متر هم میرسد. قد بزرگ و ظرفیت حمل عسل بیشتر این نوع باعث شد که پرورش دهنده گان زنبور عسل به فکر خانگی کردن آن بیفتند. ولی هیچ یک از آزمایش های انجام شده برای این منظور به نتیجه مثبتی منتهی نشده اند. زیرا این زنبور ها فقط در هوای آزاد قادر به زنده گی بوده و تمایل زیادی به مهاجرت از خود نشان میدهند. به دلیل این که سالانه چند بار از نقطه ای به نقطه ای دیگری کوچ مینمایند، خاصیت مهاجرت دائمی آن ها مانع ثبات و خانگی شدن شان میگردد. زنبور های درشت قادر به تحمل هوای سرد زمستانی مناطق بری نیستند.
3- زنبور ریز Apis Florea:
از همه زنبور ها کوچکتر بوده و قد کارگر هایشان حدود 8 سانتی متر، نر تقریباً 12 و ملکه آن 14 سانتی متر است. تنها یک شان درست میکنند که مثل زنبور های درشت به زیر شاخه ای درخت میچسپانند. به حالت وحشی در هندوستان و جنوب ایران (جیرفت) وجود دارند. به قرار اطلاع، از این نوع زنبور ریز تا حدود اهواز و آبادان هم دیده شده است. نویسنده چند جمعیت از این نوع زنبور ها را از جیرفت با خود با طیاره به تهران و از آن جا به کرج به تصور خانگی کردن شان انتقال داد ولی با وجود گرم بودن هوا (فصل تابستان) نتیجه ای نگرفت زیرا به هیچ وجه علاقه به اقامت در کندو از خود نشان نمیدادند. زنبور های ریز ملیپون Melipon که در جزیره ماداگاسکار زنده گی کرده و نیش ندارند نیز متعلق به همین نوع از زنبور ها میباشند. مقدار عسلی که هر جمعیت از این زنبور ها سالانه میتوانند جمع آوری کنند حدود 4 کیلو گرام است.
4- زنبور عسل (معمولی) Apis Mellifica:
همان زنبور عسل معمولی است که فعلاً آن ها را در دهات و شهر ها برای تولید عسل در کندو ها نگهداری میکنند. درازی قد کارگر های شان حدود 15 ملی متر و ملکه 25 ملی متر است. عادتاً چند شان درست میکنند که فاصله وسط یک شان تا وسط شان مجاور 35 ملی متر یا 3.5 سانتی متر است. زنبور عسل معمولی به نژاد های مختلفی تقسیم میشود. موضوع این که برای زنبورستان چه نژادی را باید انتخاب کرد که بالاترین محصول عسل را بدهد، مسئله ای است که تا کنون جواب صحیح به آن داده نشده است. آزمایش های انجام یافته با نژاد های متعدد در آب و هوای متفاوت نتایج مختلف داده اند. بطوری که از مجموعه آن ها نتیجه بخصوصی نمیتوان گرفت که به اتکا آن، نژاد معینی را به همه و برای همه جا توصیه کرد. ولی از تمام همان آزمایش ها یک نتیجه کلی گرفته شده و آن این که (بهترین زنبور عسل در هر منطقه زنبور های بومی همانجا هستند مشروط به این که به طریق علمی در بهتر کردن نژاد و محصول و فعالیت شان کار شده باشد). بطور کلی خواصی را که از یک نژاد خوب باید انتظار داشت عبارتند از:
1- آرام باشند و نیش نزنند.
2- پر محصول باشند.
3- بچه اندازی لازم (نه کم نه زیاد) بدهند.
4- گل های شهددار را بسرعت پیدا کنند.
5- در مقابل امراض مقاوم باشند.
6- مصرف عسل زمستانی آن ها کم باشد.
7- رشد سالانه شان را هر چه زودتر (حتی اواخر زمستان) شروع کرده و خیلی سریع به حد اکثر رشد شان رسیده و به علاوه مدت زیادی در حد بالای رشد باقی بمانند.
جدول ( 1) اندازه بدن چهار نوع زنبور عسل اصلی جهان:
|
نژاد |
کارگر |
نر |
ملکه |
|
زنبور عسل معمولی Apis Mellifica |
15 |
20 |
20 |
|
زنبور عسل هند Apis Indica |
13 |
؟ |
؟ |
|
زنبور درشت Apis Dorsata |
19 |
17 |
23 |
|
زنبور ریز Apis Florea |
8 |
12 |
14 |
مهمترین نژاد های زنبور عسل معمولی (Apis Mellifica) عبارت اند از:
1- زنبور عسل اروپای مرکزی A. M. Carnica یا کارنیولان یا زنبور خاکستری:
موطنش اتریش، یوکسلاوی و تا اندازه ای هم مجارستان یعنی بطور کلی جنوب کوه های آلپ و شمال شبه جزیره بالکان است. این زنبور ها بسیار آرام بوده و به ندرت نیش میزنند. خاصیت خوب آن ها این است که در اوایل بهار قدرت رشد زیادی دارند بطوریکه خیلی زود قوی شده و از گلها درختان میوه مقدار زیادی عسل جمع میکنند. این نژاد قسمت اعظم زنبور های آلمان غربی و اتریش و یوکسلاوی و مجارستان را تشکیل میدهد. رنگ شان خاکستری است و بسیار آرام و راحت روی قاب های شان مینشینند. معمولاً کم بچه داده و در عوض محصول زیادی میآورند. به غذای زمستانی نسبتاً کمی احتیاج دارند. با آب و هوا های مختلف خود شان را خوب تطابق میدهند.
2- زنبور سیاه Apis Mellifica Mellifica:
اصلشان از اروپای جنوبی است ولی فعلاً در فرانسه، سویس، هالند، بلژیک و تا حدی هم در انگلستان وجود دارند. از انگلستان و هالند به امریکا حمل شده ولی امروزه در همه جا به وسیله زنبور های ایتالیاوی جانشین میشوند. رنگ بدن شان سیاه است از لحاظ فعالیت به پای زنبور های ایتالیاوی نمیرسند. در اوایل سال رشد شان کند بوده در عوض وقتی که در تابستان به حد اکثر رشد شان رسیدند، مدت زیادی قوی باقی میمانند. در زمستان به غذای نسبتاً زیادی احتیاج دارند.
3- زنبور ایتالیاوی Apis M. Ligustica:
اصل این نژاد از شبه جزیره ایتالیا است، رنگ شان زرد تا خیلی زرد است. رشد زود رس نژاد کارنیکا یا کارنیولان را در اوایل بهار ندارند. همه ساله در اوسط بهار به حد اکثر رشد شان میرسند ولی وقتی که به بالاترین حد رشد شان رسیدند، بقیه بهار و تمام تابستان و حتی اغلب قسمت اعظم پائیز (خزان) را نیز در همان قدرت باقی میمانند. زمستان های سرد را نمیتوانند تحمل نمایند. به همین دلیل نتوانسته اند به شمال اروپا و کشور های اسکاندیناوی راه پیدا کنند، در عوض در مقابل تابستان های گرم مقاوم اند. بطوریکه در کشور گرمی مانند اسرائیل توانسته اند خود را بخوبی تطابق داده و نژاد اصلی این کشور را تشکیل دهند. بسیار فعال اند و به غارت کندو های ضعیف تمایل نشان میدهند. در زمستان به عسل نسبتاً زیادی احتیاج دارند. روی قاب ها آرام مینشینند و کم نیش میزنند بعلاوه بچه و بره موم هم کم میدهند.
4- زنبور قفقازی Apis M.Caucasica:
موطنشان کوه های قفقاز مرکزی در گرجستان شوروی است. رنگ شان مثل نژآد کارینکا یا کارنیولان خاکستری بوده و اغلب کمی رنگ زرد هم روی بدن شان مشاهده میگردد. بسیار آرامند و از نیش زدن تا سرحد امکان احتراز میکنند. ارجحیت نژاد قفقازی بر سایر نژاد ها در طویلتر بودن خرطوم آن ها است (خرطوم 7 ملی متر) که در نتیجه قادر اند از خیلی از گلها مثل گل شبدر سرخ که شهد آن ها در نقاط عمیق گل ها قرار دارند، نیز عسل جمع کنند و حال آن که زنبور های سایر نژاد ها (خرطوم 6.2 ملی متر) قادر نیستند. معمولاً کم بچه میدهند و خیلی زیاد بره موم به کندویشان میآورند. بطوری که زیادی بره موم اغلب کار کردن با این نژاد را مشکل میکند. مصرف غذا زمستانی شان زیاد است در اوایل بهار رشد شان را شروع کرده و کمی پس از نژاد کارینکا یا کارنیولان به حد اکثر رشد شان میرسند، در تابستان هم در حد اکثر رشد شان باقی میمانند. هوای سرد شدید و طویل زمستان را به زحمت تحمل میکنند.
5- زنبور نژاد ایرانی Apis .M. Meda:
نامی است که Goetze پروفیسور در دانشگاه بن (آلمان غربی) بر روی زنبور های نژاد ایرانی گذاشته است. موطن این نژاد کوه های البرز و ایران مرکزی است. کلمه Meda از سلسه پادشاهان مادی ها که قبل از هخامنشیان در ایران حکومت میکردند، گرفته شده است. بعضی ها همین نژاد را به نام A. M. Persica نیز میخوانند. رنگ بدن شان در قسمت شکم زرد متمایل به قهوه ای تیره و در سه حلقه اول شکم شان سیاه تیره است.
بسیار نیش زن بوده و تمایل زیادی به بچه دادن دارند. بره موم جمع میکنند ولی نه به اندازه و شدت نژاد قفقازی. مقدار غذای لازم برای مصرف زمستان شان از همه نژاد های نامبرده در بالا کمتر است. از لحاظ فعالیت خوب بوده و در اردبهشت (ماه ثور) و اوایل خرداد ماه (ماه جوزا) به حد اکثر رشد سالانه ایشان میرسند. تمایل به غارت دارند. زمستان های سرد را خوب تحمل میکنند. علت نیش زدن زیاد شان در این است که هیچ نوع فعالیت علمی برای بهتر کردن نژاد شان تا این ساعت بعمل نیامده و زنبور های موجود در روستا های ایران عملاً با زنبور های وحشی فرق زیادی نداشته و تمام حالات آن ها را از خود نشان میدهند. مسلماً اگر زنبور های این نژاد را کمی تحت کنترول دقیق گرفته و چند سالی به تحقیق و انتخاب آن ها بپردازیم، کم کم خواهیم توانست بعضی از خواص بد آن ها از جمله نیش زدن شان را تعدیل کرده و خواص خوب شان را حفظ و یا حتی بهتر کنیم.
6- سایر نژاد ها:
نژاد های دیگری هم از زنبور عسل وجود دارند که ما در این جا فقط به ذکر نام و منطقه یا کشور فعالیت بعضی از آن ها به منظور آشنایی اکتفا میکنیم. این نژاد ها عبارت اند از:
6- زنبور مصری A. M. Fasciata در مصر و لیبیا.
7- زنبور تونسی A. M. Intermissa در تونس و جزیره سیسیل.
8- زنبور بیابان های صحرا A. M. Sahariensis در رواحه های صحرا.
9- زنبور کاپ A. M. Capensis در افریقا جنوبی.
10- زنبور اسکاندیناوی A. M. Lehzehni در سوئد و نژوژ.
11- زنبور ایبری A. M. Iberi Ca در اسپانیا و پرتقال.
12- زنبور نقره ای A. M. Silvarum در شمال شوروی و سیبری (سایبریا).
13- زنبور نواحی اورال A. M. Acervorum در کوه های اورال شوروی و شمال دریای خزر.
14- زنبور سوریه ای A. M. Syriacaa در سوریه و اردن.
15- زنبور چینی A. M. Sinensis در چین.
16- زنبور چاپانی A. M. Cerana در چاپان.
17- زنبور جاوه ای A. M. Javana در مجمع الجزایر اندونزی (اندونیزیا).
استرالیا و جزایر گینه ای جدید و نیوزیلاند هم مثل قاره امریکا فاقد زنبور بومی بوده و سال ها پس از کشف شان، بوسیله مهاجرین زنبور عسل به آن جا حمل و ازدیاد گردیده است.
7- نژاد های که از خارج وارد میشوند:
فعلاً در ایران هر ساله تعداد نسبتاً زیادی ملکه زنبور عسل به نام میدنایت همچنین استارلاین Star line و غیره به وسیله شرکت های زنبور عسل و زنبوردار های بزرگ از امریکا، استرالیا و بعضی از کشور های دیگر وارد میشوند. این ملکه ها هیچکدام شان نژاد بخصوصی نیستند بلکه فقط از مخلوط شدن دو یا چند نژاد طبق فورمول بخصوصی ایجاد میگردند که در اصطلاح علمی آن ها هایبرید یعنی آمیخته مینامند. ملکه های مزبور جفتگیری طبیعی خود را در امریکا انجام داده اند و بر خلاف شایع جفتگیری آن ها به هیچ وجه از راه مصنوعی انجام نمیگیرد. این ها فقط در همان نسل اول خوب و آرام و فعالند در نسل های بعدی نظم توارثی آن ها بهم خورده و اغلب نیش زن و ناراحت و حتی بعضی از اوقات غیر فعال هم میشوند. ازدیاد واردات ملکه های آمیخته به ایران یک خطر جدی برای زنبور عسل نژاد ایرانی است که در صورت ادامه زنبور های اصیل و فعال، همچنین قابل بهتر کردن کشور ایران را از بین خواهد برد. جفتگیری مصنوعی ملکه به کمک ابزار و آلات بخصوصی انجام میگیرد و یاد گرفتن آن کار مشکلی است که فقط به کمک متخصصین که سال ها تجربه و مهارت دارند، انجام میگردد. این کار امروزه تنها در آزمایشگاه ها و برای استفاده تحقیقاتی و به تعداد محدود عملی میشود و اهمیت تجارتی برای عرضه به بازار ندارد. چون جفتگیری دادن ملکه ها بطور مصنوعی و به تعداد زیاد هنوز هم ممکن نیست. اگر هم روزی برسد که جفتگیری دادن ملکه ها بطور مصنوعی و به تعداد زیاد عملی گردد، باز هم به دلایل توارثی هرگز نخواهد توانست اهمیت تجارتی پیدا کند. بدین طریق ملاحظه میشود که این کار فقط در حد تحقیقات و برای بهتر کردن نسل و نژاد زنبور عسل قابل استفاده است نه بیشتر
فصل پنجم
زنده گی زنبور عسل
بطور کلی تمام زنده گی زنبور عسل از ساعتی که به صورت تخم از شکم ملکه بیرون آمد تا روز مرگش، به دو قسمت تقسیم میشود: قسمت اول زنده گی در داخل کندو و قسمت دوم زنده گی در خارج از کندو.
1- زنده گی زنبور عسل در داخل کندو: این خود شامل دو دوره است:
دوره اول از تخم تا زنبور کامل. دوره دوم از زنبور کامل تا زنبور قادر به پرواز.
1- از تخم تا زنبور کامل:
این قسمت به سه مرحله تقسیم میشود:
الف: مرحله تخم: در سه روز اول به صورت تخم در ته سلول باقی میماند. مدت لازم برای این مرحله در هر سه نوع زنبور موجود در کندو (کارگر، ملکه و نر) مساوی است.
ب: مرحله لارو سر باز: در آخر روز سوم، لارو سفید رنگ کوچکی از تخم بیرون آمده در ته سلول هلالی وار، قرار میگیرد که نخست زنبور های مسن و بعداً زنبور های جوان پرستاری و تغذیه آن ها را به عهده میگیرند. مدت لازم برای دوره لارو سرباز نیز برای هر سه نوع زنبور مساوی و شش روز است.
ج: مرحله لارو سر بسته: در ششمین روز، دوره لارو یا نهمین روز پس از خروج از شکم ملکه، کارگران موم ساز، سر سلول ها را با موم قابل نفوذ میپوشانند و بقیه رشد زیر سر پوش انجام میگیرد تا زنبور بصورت یک موجود کامل آن را سوراخ کرده و متولد شود. هوا میتواند از جدار این سر پوش عبور نموده و اکسیجن لازم برای تنفس و رشد لارو ها را در اختیار شان بگذارد.
مدتی که برای این دوره لازم است، در سه نوع زنبور کندو، متفاوت است و برای ملکه 7، برای کارگر 12 و برای زنبور نر 15 روز میباشد. بنابر این همان طوریکه قبلاً هم گفتیم، مدتی که برای تبدیل یک تخم به ملکه لازم است، جمعاً 16 روز، برای کارگر 21 و برای زنبور نر 24 روز است.
2- از زنبور کامل تا زنبور قادر به پرواز:
ملکه، چهار روز پس از تولد به سن بلوغ رسیده و از روز پنجم قادر به پرواز است. وی همیشه در خارج از کندو در هوای آزاد جفتگیری میکند. نر ها هیچ کار بخصوصی در کندو انجام نمیدهند. شاید در گرم کردن کندو و لارو ها نقش کوچکی را بازی کنند. مهمترین وظیفه آن ها، آماده بودن برای جفتگیری با ملکه است. زنبور نر 12 روز پس از تولد، به سن بلوغ رسیده و قادر به پرواز و جفتگیری میشود. کارگر ها تا 21 روز پس از تولد قادر به پرواز نیستند. در این مدت کار های متفاوتی را داخل کندو به اقتضای سن شان بعهده میگیرند، به قرار ذیل است:
پس از تولد نخست مقدار زیادی گرده گل و عسل میخورند تا قوت بگیرند. سپس دو روز اول را بکار تمیز کردن بدن خود و سلول هایشان و همچنین کمک به تمیز کردن هم سن و سالهایشان میپردازند. در این مدت یک جفت غده شیری که در سر شان قرار دارد، فعالیت و ترشح را شروع و ژله ای شاهانه یا شیر را از خود ترشح مینمایند.
از روز سوم به بعد به تغذیه لارو های که سن شان از سه روز بیشتر است، میپردازند. از روز پنجم پس از تولد که غده های شیری به حد اکثر رشد شان رسیده و نقایص شان رفع شده، وظیفه تغذیه ملکه و لارو های جوانی که سن شان بین 1 تا 3 روز است، را بعهده میگیرند و این وظیفه را تا 12 روز بعد از تولد انجام میدهند.
از آنچه که گفته شد این نتیجه ای مهم را میگیریم که ملکه فقط به وسیله زنبوران جوانی تغذیه میشوند که سن آن ها بین 5 تا 12 روز است.
|
21 |
|
20 |
|
19 |
|
18 |
|
17 |
|
16 |
|
15 |
|
14 |
|
13 |
|
12 |
|
11 |
|
10 |
|
9 |
|
8 |
|
7 |
|
6 |
|
5 |
|
4 |
|
3 |
|
2 |
|
1 |
دفاع و پرواز های جهت یابی
موم سازی
تغذیه لارو های جوان و ملکه
تغذیه لارو ها مسن
نظافت
وظایف مختلفی را که یک زنبور کارگر از روزی که متولد میشود تا روزی که قادر به پرواز به خارج از کندو میگردد به ترتیب در داخل کندو باید انجام بدهد.
از روز سیزدهم، سه جفت از چهار جفت غدد مومی که زیر شکم کارگر قرار دارند، شروع به ترشح نموده و زنبور های جوان را مجبور به موم سازی میکنند. این کار را تا روز 18 پس از تولد ادامه میدهند. بنابر این باید معتقد شویم که وی تنها پنج روز موم ترشح مینماید و پس از آن غدد مومی آن ها از کار میآفتد.
از روز 19، کارگران جلو سوراخ پرواز و در داخل کندو نظارت رفت و آمد زنبور ها و در صورت لزوم دفاع از آن ها را بعهده گرفته و در ضمن گاهگاهی هم پرواز کوچکی را برای جهت یابی در اطراف سوراخ پرواز و کندو انجام میدهند.
2- زنده گی زنبور عسل در خارج از کندو:
این مرحله از زمانی شروع میگردد که زنبور قادر به پرواز شده و با مرگش خاتمه میآبد. زنبور ها از روز 21 بعد از تولد، بکار داخلی در کندو ها خاتمه داده و مشغول آوردن بار از خارج به کندو میشوند. کارگران به محض این که قادر به پرواز شدند به چهار دسته نا مساوی تقسیم میگردند.
الف: دسته اول:-
دسته اول به جمع آوری صمغ درختان میپردازند که پس از حمل به کندو و مخلوط کردنشان، جسمی به نام بره موم را بوجود میآورند. بره موم مثل الکول خاصیت مکروب کش و ضد عفونی را دارد. زنبور ها با آن جدار داخلی سلول را خوب ضد عفونی و مکروب کشی میکنند تا نوزادانشان در محیطی آلوده تولد نیافته و در نتیجه بیمار و تلف نشوند ملکه هم قبل از تخم گذاری همانطوریکه قبلاً گفته شد، لول سرش را داخل سلول فرو میبرد تا از وضع داخلی آن مطلع گردد و فقط موقیعی در داخلش تخم میگذارد که مطمئن باشد که سطح داخلی سلول با بره موم ضد عفونی شده و بعلاوه سلول خالی است.
از بره موم زنبور ها، برای مسدود کردن سوراخ ها و درز ها جدار کندو که قطر شان از چهار ملی متر کمتر باشد و همچنین برای کوچک کردن سوراخ پرواز هم استفاده میکنند.
ب: دسته دوم:-
دسته دوم، آب مورد احتیاج جمعیت را از خارج به داخل کندو حمل میکنند تا به زنبور های جوانی که در داخل کندو مشغول فعالیت بوده و هنوز قادر به پرواز نیستند، آب برسانند. بر علاوه در هوای گرم تابستان، گرمای داخلی کندو را در 35 درجه سانتی گراد ثابت نگه دارند. چون لارو ها فقط در حرارت 35 درجه قادر به رشد و زنده گی هستند. وقتی که هوای خارج از کندو مثلاً به 38 درجه برسد، عده از زنبور ها با خود مقداری آب به داخل کندو آورده و آن را با فشار به صورت ذره های خیلی ریز در هوا پخش میکنند و عده ای هم همراه همین زنبور ها روی قاب ها و کف کندو ایستاده بشدت پر میزنند. این کار حرارت داخلی کندو را مثل کولر آبی (سرد کننده آبی) پائین میآورد و آن را به کمک حس حرارت سنج زنبور ها در 35 درجه نگه میدارد. بدین طریق مانع آن میشوند که حرارت هوای داخل کندو بالا رفته و لارو ها خفه شوند.
ج: دسته سوم:-
دسته سوم گرده گل را به دو پای عقب خود در محلی که آن را به علت فرو رفتگی اش سبد مینامند، به کمک لعاب دهن چسپانده و با خود به کندو میآورد. در کندو آن را داخل سلول مثل عسل ذخیره میکنند ولی بر خلاف سلول عسل هرگز سرش را نمیپوشانند . گرده گل صرف تغذیه نوزادان و زنبور ها میگردد و در تغذیه ای آن ها همان نقشی را بازی مینماید که شیر در تغذیه ای کودکان و گوشت در تغذیه ما میکند. گرده گل دارای مقدار زیادی مواد پروتینی و چربی بوده و به اندازه کافی هم ویتامین های مختلف دارد. شکل (32)
شکل (32) زنبور کارگر در حال حمل گرده
مواد پروتینی مثل گوشت یا گرده گل در مجاورت هوا خیلی زود خراب و فاسد میگردند. کارگران پس از انبار کردن گرده های گل (که از مواد پروتینی درست شده) در داخل سلول ها آن قدر با سر فشار شان میدهند تا همه هوا از خلل آن خارج گردد. پس از این که 3/2 سلول با گرده پر شد، رویش را با یک قشر خیلی نازک عسل میپوشانند تا سطح آن نیز با هوا تماس نداشته و در نتیجه فاسد نگردد. بدین طریق کارگران مؤفق میشوند که گرده گل را که معمولاً خیلی به آسانی فاسد میشود، مدت ها سالم و قابل استفاده کنسرو کنند. این کار نیز یکی از شاهکار های درک زنبور عسل است.
گرده
طرز ذخیره کردن گرده گل بوسیله
کارگران در داخل شان ها
عسل
د: دسته چهارم:-
دسته چهارم که تعداد شان خیلی بیشتر از جمع سایر دسته ها است، روی گل ها نشسته و شهد آن ها را میمکند و پس از آن که به اندازه کافی شهد در عسل دان شان جمع کردند، به کندو برگشته و آن را داخل سلول ها به همان حالت نارس میگذارند. در شب که تاریکی مانع خروجشان از کندو میشود، همه کارگران چه پیر و چه جوان با هم شهد را از داخل سلول ها مکیده مقدار از آب شان را تبخیر و آن را غلیظ میکنند و پس از آن که تبدیل به عسل رسیده شد، آن را در سلول هایشان برای استفاده ای زمستانی ذخیره مینمایند.
دو دسته اخیر هنگام جمع آوری گرده و شهد، مقدار گرده گل به بدن شان میچسپد و وقتی که روی گل بعدی برای جمع آوری گرده گل یا شهد مینشینند، گرده های زیادی که روی بدنشان چسپیده بود، ناخود آگاه تعدادی بروی مادگی این گل افتاده و یکی از آن ها ماده گی را بارور نموده تشکیل میوه میدهد و بدین وسیله محصول میوه باغ نیز زیاد میشود.
در اروپا و امریکا معمولاً باغداران در زمستان با زنبورداران یا اتحادیه های زنبورداری تماس گرفته و از پیش کندو های آن ها را برای روز های که باغ های میوه شان پر از شگوفه است، کرایه کرده و پولی معادل 600 ريال بابت اجاره هر کندو میپردازند. زیرا از نقش مهم زنبور عسل در ازدیاد میوه باخبر اند و خوب میدانند که اگر مثلاً برای باغ میوه 25 هکتاریشان صد عدد کندو اجاره کنند و مبلغ 60000 ريال بپردازند، در عوض زنبور گلهای درختان میوه را گرده افشانی کرده و در نتیجه مقدار میوه ها خیلی زیاد تر شده و از این راه لااقل یک ملیون ريال یعنی 15 برابر پولی که برای اجاره کندو ها پرداخته بودند، اضافه درآمد خواهند داشت. از این گذشته با گرده افشانی وسیله زنبور عسل شکل، رنگ و مزه میوه ها نیز خیلی بهتر میشوند. بنابر این همانطوریکه میبینیم منفعت برنده اصلی از زنبور عسل باغدار ها هستند نه زنبوردار ها.
وضع زنده گی زنبور های نامبرده چهار دسته، در بالا آن طور نیست که کارگران هر دسته منحصراً کاری را انجام دهند که به عهده آن ها واگذار شده و بس. بر عکس هرگاه یکی از کار ها بطور مؤقت به تعداد زنبور بیشتری محتاج گردد، زنبور های دسته های دیگر کار اصلی شان را رها کرده تا رفع احتیاج به کمک آن ها بپردازند
طرز ذخیره کردن عسل بوسیله کارگران در داخل شان ها